Да Дня абароны дзяцей ААТ «Васілішкі» на чале з дырэктарам Антонам Бурнасам арганізавала свята для шматдзетнай сям’і з гарадскога пасёлка Астрына, дзе Наталля і Віктар Сокал падарылі каханне і дом дзесяці прыёмным дзецям. Паездка хлопчыкаў і дзяўчынак у ААТ “Васілішкі” стала выкананнем навагодняга абяцання дырэктара, які асабіста спытаў хлопчыкаў і дзяўчынак аб іх запаветных жаданнях. Юны музыка Мацвей Паўлоўскі марыў аб баяне, а іншыя дзеці – аб паездцы на сапраўдным трактары. Іх мары набылі рэальныя абрысы ў сценах перадавой гаспадаркі.

Асаблівае ажыўленне панавала на машынным двары: хлопцы з захапленнем разглядалі магутныя “Беларусы”, залазілі ў кабіны і, заліваючыся смехам, пракаціліся на “сталёвых конях” – даўняя мара стала явай. Апусканне ў свет сельскай працы працягнулася на малочнатаварным комплексе “Гурнафель”, дзе дзеці ўбачылі сучасныя тэхналогіі жывёлагадоўлі. А адзін з чальцоў сям’і – выпускнік Алег Унукевіч, дэманстраваў адмысловы, амаль прафесійны рызыка: тэхніка – яго даўні запал.

Хлопец, не хаваючы захаплення, ажыўлена расказваў:

– Машыны – маё жыццё з пялёнак! Раней трызніў хуткасцю і гонкамі, а зараз душа патрабуе разбіраць механізмы, правіць, спасцігаць іх прынцып працы. Таму і абраў сельгаскаледж – спецыяльнасць слесара-механіка. Тут, сярод гэтай моцы, – маё пакліканне!

Яго вочы выпраменьвалі непадробную цікавасць, пакуль ён разам з механікам Дзянісам Русіновічам абмяркоўваў прыладу рухавіка, уважліва вывучаючы кожны вузел. Для Алега экскурсія стала глыбокім апусканнем у будучую прафесію і канчатковым пацверджаннем выбару шляху.

Пасля пазнавальнай экскурсіі кульмінацыйны момант наступіў у працоўным кабінеце Антона Бурноса. Сабраўшы ўсю сям’ю Сокал, кіраўнік паклікаў да сябе юнага музыку Мацвея Паўлоўскага.

• Трымай сваю мару мацней, Мацвей! – вымавіў Антон Бурнос, уручаючы хлопчыку новенькі, які адлівае лакам баян «Эцюд».

Імгненная цішыня змянілася выбухам радасці. Мацвей, азораны шчаслівай усмешкай, беражліва прыняў інструмент, імгненна накінуў рамяні – і кабінет напоўніўся чыстымі, хоць і нясмелымі, акордамі. Гром апладысментаў, захопленыя воклічы братоў і сясцёр зліліся з першымі акордамі. «Дзякуй! Буду гуляць кожны дзень!» – Здушаным ад шчасця голасам паабяцаў хлопчык, прыціскаючы баян да сябе.

Завяршыў свята шчодры падарунак ад прадпрыемства – велізарны кошык з прысмакамі, які выклікаў новы шквал дзіцячага захаплення.

• Такія сустрэчы – не проста падарункі, гэта інвестыцыі ў будучыню роднага краю, – падкрэсліла ў размове Святлана Габіс, намеснік дырэктара па ідэалагічнай працы. – Мы паказваем дзецям сілу і магчымасці іх малой радзімы. Бачыць, як Алег з веданнем справы задае пытанні, як хлопцы захлёбваючыся распавядаюць аб паездцы на трактары – дарагога варта. Яны ўжо сёння адчуваюць сваю зямлю, выбіраюць яе сэрцам. Менавіта так растуць сапраўдныя гаспадары.

У Год добраўпарадкавання, калі стваральная праца і клопат аб будучыні набываюць асаблівы сэнс, ініцыятыва калектыву ААТ «Васілішкі» стала пацвярджэннем простай ісціны: у шчучынскім краі чужых дзяцей не бывае. Добраўпарадкаванне – гэта не толькі інфраструктура, але і ўвасобленыя дзіцячыя надзеі, падтрымка моцных сямейных сувязі, клопат аб пераемнасці. А дзіцячыя мары абавязкова знаходзяць шлях да ўвасаблення на роднай зямлі.

_{Дыяна Кейка.
Фота аўтара.}