Яўген Васілька абраў для сябе адну з самых складаных сфер – сельскагаспадарчую. Больш за 15 гадоў ён працуе трактарыстам-машыністам і пра гэта ні разу не пашкадаваў. А самае вялікае шчасце для яго – мець падтрымку кахаючай сям’і і жыць агульнымі інтарэсамі. Скажаце, павезла? Не, так атрымоўваецца, калі людзі добрасумленна працуюць і нясуць адказнасць за сваё жыццё.

З сям’ёй Яўгена сустракаемся на тэрыторыі Васілішкага дзіцячага сада – туды ходзіць яго малодшы сын Міша, там жа працуе жонка Алена. Старэйшы сын Іван бавіць час на восеньскіх канікулах. Сам раздзел сям’і ненадоўга адлучыўся з працы, каб пагутарыць. У ААТ “Васілішкі”, дзе працуе малады мужчына, яшчэ не завяршылася ўборка кукурузы, таму дзень распісаны па гадзінах.

Яўген родам з Дзятлаўскага раёна. З малых гадоў бачыў нялёгкую працу ў вёсцы, прывык да працы ў полі. Патомны механізатар абраў прафесію, гледзячы на ​​бацьку.

• У школьныя гады ўвесь вольны час праводзіў каля трактароў і камбайнаў, прасіў работнікаў гаспадаркі ўзяць мяне пакатацца, і яны бралі, – успамінае суразмоўца. – Бацькі ўсё жыццё прысвяцілі сельскай гаспадарцы. Як старэйшы сын, заўсёды дапамагаў ім у хатніх клопатах, ды і стараўся, каб двум малодшым сёстрам лягчэй было. Ніколі не было асаблівага жадання пакараць вялікія гарады: колькі сябе памятаю, мяне заўсёды цягнула да зямлі.

Пасля заканчэння Казлоўшчынскага дзяржаўнага сельскагаспадарчага ліцэя і службы ў войску Яўген прыехаў на працу ў ААТ «Дварэц-Агра» Дзятлаўскага раёна. Малады механізатар, якому трэба было яшчэ шмат чаму навучыцца, смела ўзяўся за працу. Шмат у чым ён разбіраўся сам, давалі парады і вопытныя калегі. Праз нейкі час перайшоў на Дварэцкі льнозавод, дзе адпрацаваў тры гады.

• Для механізатара праца на льнозаводзе была сезонная, – працягвае Яўген. – Да таго часу я стаў задумвацца аб стварэнні сям’і, таму вырашыў шукаць больш выгадную прапанову. Неяк раз у інтэрнэце ўбачыў аб’яву аб вакансіі трактарыста-машыніста ў ААТ «Васілішкі». Патэлефанаваў, сказалі “прыязджайце”. Думаў – часова, а вось ужо хутка 10 гадоў, як працую тут.

На новым працоўным месцы жыллёвае пытанне вырашылася адразу ж: кіраўніцтва ААТ «Васілішкі» дало хлопцу пакой у інтэрнаце. А калі ў аграгарадку пабудавалі шматкватэрныя дамы, прапанавала адну з кватэр. Малады чалавек адзначае каласальную падтрымку ва ўсіх пачынаннях як дырэктара Антона Бурноса, так і ўсёй дружнай каманды прадпрыемства.

Праз тры гады пазнаёміўся з Аленай – Яўгену спадабалася яе старонка ў сацсетках, пра што ён і напісаў сваёй, як аказалася пазней, будучай жонцы. Алена нарадзілася на Слонімшчыне, аднак выбрала пабудаваць сумесную будучыню з Яўгенам у Васілішках. У сям’і Васілька падрастаюць двое хлапчукоў. Старэйшы Ваня вучыцца ў 4 класе, а Міша пойдзе ў школу праз год. Адной з асаблівасцяў мужа і жонкі з’яўляецца іх жаданне прывіваць дзецям любоў да працы і самастойнасці. Нядаўна яны набылі дачу, дзе ўжо сабралі першы ўраджай: бульбу, бурак, капусту, памідоры, агуркі і цыбулю. Цяпер добраўпарадкоўваюць дом і будуюць гараж. Для дзяцей Яўген плануе змайстраваць сваімі

рукамі арэлі і домік на дрэве.

Дарэчы, у гэтай сям’і не дзеляць абавязкі на “твае” і “мае”. Усё робяць разам. Калі прыходзяць госці, Яўген таксама гаспадарыць на кухні, а ў выхадны абавязкова радуе блізкіх смачнымі блінчыкамі.

На пытанне аб тым, ці ёсць у сям’і агульныя захапленні, мае суразмоўцы адказалі сцвярджальна.

Мы жывем камандай. Разам ходзім хварэць за футбольны дзіцячы клуб, часткай якога з’яўляецца Ваня, адпачываем на прыродзе, рыхтуем, наведваем бацькоў. Малодшы сын захапляецца светам тэхнікі, любіць цацачныя трактары і камбайны, шмат часу праводзіць з татам у полі, з задавальненнем дапамагае яму нешта правіць, напэўна, адчувае сваю сувязь з прафесіяй механізатара, – усміхаецца Алена. – Падчас адпачынку мужа запланавалі паездку ў Белавежскую пушчу да Дзеда Мароза. Гэтыя, хай і нячастыя з-за занятасці нашага таты, сумесныя вячэры, гульні, паездкі толькі ўмацоўваюць сямейную сувязь і застаюцца ў памяці незабыўнымі ўспамінамі.

Нягледзячы на ​​маладосць, на сваім прафесійным шляху Яўген неаднаразова ўзнагароджваўся граматамі і падзякамі рознага ўзроўню, быў сярод лідэраў на ўборцы збожжавых. А падчас святкавання абласных «Дажынак-2025» у Ваўкавыску яго добрасумленная праца была адзначана Ганаровай граматай Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання. Але, як сам прызнаецца, лепшая ўзнагарода для яго – гэта бачыць вынік сваёй працы і быць упэўненым, што аграпрадпрыемства і надалей будзе паспяхова развівацца, і, магчыма, нехта з сыноў працягне справу бацькі, дзядулі.

• Мы ганарымся яго працай і заўсёды падтрымаем ва ўсім, – развітваючыся, запэўніла Алена.

Вікторыя ШЫЛКО.
Фота аўтара.