ААТ Васілішкі - шматгаліновая гаспадарка, якая спецыялізуецца на вырошчванні збожжавых і зернебабовых культур, насення масленічных культур, бульбы, цукровых буракоў, кармавых культур, развядзенні свіней і малочнай буйной рагатай жывёлы, вырошчванні пладоў і гародніны.

231522, вул. Савецкая, 30, а.г. Васілішкі, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць

+375 (15) 147-93-07
+375 (15) 147-93-14 (факс)

Зярняты дружбы, сімвалы адзінства і хлеб-соль для “Патрыётаў Беларусі”. Каля трох дзясяткаў аўтамашын з Дзяржаўнымі сцягамі сёння святочнай калонай праехалі па шчучынскай зямлі і перадалі эстафету лідчанам

У рэспубліканскі аўтапрабег “Сімвал адзінства” сёння з плошчы Свабоды стартавалі кіраўнікі раёна, ідэалагічны актыў і прадстаўнікі працоўных калектываў, грамадскіх арганізацый, ветэраны працы, моладзь… Калона аўтамабіляў з Дзяржаўнымі сцягамі і сцягамі Шчучына накіравалася ў напрамку Мастоў.

Тут, на мяжы Шчучынскага і Мастоўскага раёнаў, адбылася сустрэча двух дэлегацый. Старшыня Шчучынскага райвыканкама Аляксей Садоўскі і старшыня раённага Савета дэпутатаў Ганна Хвядзюк цёпла прывіталі суседзяў і гасцей – аўтамабільныя экіпажы актывістаў рэспубліканскага грамадскага аб’яднання “Патрыёты Беларусі”.   

Далей акцыя, прысвечаная Году і Дню народнага адзінства, мела свой працяг у цэнтры Шчучына — ля помніка загінуўшым воінам у гарадскім скверы, дзе слова трымаў кіраўнік раёна Аляксей Садоўскі. Ён падкрэсліў, што менавіта ў адзінстве сіла нашага народа, і гэта  мерапрыемства напярэдадні новага дзяржаўнага свята яднае прадстаўнікоў усіх пакаленняў і ўсіх рэгіёнаў не толькі нашай Гродзеншчыны, але і ўсёй Беларусі ў агульным жаданні людзей жыць у мірнай, квітнеючай і моцнай краіне.

Удзельнікі акцыі ўсклалі да помніка кветкі як даніну ўдзячнай памяці абаронцам Радзімы за сённяшнюю суверэнную дзяржаву, за мірнае неба над галавой.

— Наш рэспубліканскі аўтапрабег стартаваў яшчэ 3 верасня  ад Брэсцкай крэпасці-героя і будзе доўжыцца да 14 верасня, — гаворыць лідар РГА “Патрыёты Беларусі” Сяргей Рачкоўскі. – Перад тым, як сустрэцца з вамі, мы ўжо пераадолелі 1400 кіламетраў, і ўсюды нас гасцінна сустракалі, падтрымлівалі, далучаліся да патрыятычнай акцыі, што сімвалізуе еднасць беларусаў у памкненні да міру і згоды.  

Усе разам — і шчучынцы, і госці – прыгожай святочнай аўтакалонай адправіліся ў Васілішкі – знакавае месца для нашага краю. Тут у свой час быў абуладкаваны першы ў нашым раёне аграгарадок, а сёлета менавіта ААТ “Васілішкі” сабрала самы вялікі на Шчучыншчыне аб’ём зерня. Пышным караваем з новага ўраджаю васілішкаўцы сустрэлі гасцей. Юныя патрыёты-школьнікі і працаўнікі гаспадаркі, сярод якіх былі камбайнеры-двухтысячнікі Павел Грудзінскі і Андрэй Верабей, таксама прынялі ўдзел у акцыі. Народны ансамбль “Васільковая раніца” вітаў усіх сваёй “фірменнай” “Прывітальнай песняй”. А дырэктар прадпрыемства Уладзімір Серахан расказаў аб плённай працы васілішкаўскіх аграрыяў, іх актыўнай грамадзянскай пазіцыі, жаданні жыць у сацыяльна арыентаванай мірнай рэспубліцы.

Бадай, кульмінацыяй гэтай сустрэчы стала “цырымонія” перадачы сімвалічнага мяшэчка са збожжам новага ўраджаю, які актывісты РГА “Патрыёты Беларусі” напрыканцы рэспубліканскага аўтапрабегу перададуць у сталіцу, дзе аб’яднаюць зерне з усіх рэгіёнаў краіны і спякуць адзін вялікі каравай, што будзе сімвалізаваць еднасць нашай роднай Беларусі. Прыгожы сувенір з абрысамі нашай сінявокай рэспублікі перадалі госці ў падарунак кіраўніку раёна А.В. Садоўскаму.

А далей – зноў у шлях! Усе ўдзельнікі аўтапрабегу накіраваліся да помніка абаронцам Айчыны ў аграгарадку Мажэйкава, дзе адбылася яшчэ адна хвалюючая сустрэча — з дэлегацыяй Лідскага раёна. Патрыятычная акцыя працягваецца цяпер ужо на Лідчыне і Астравеччыне.

Таццяна СТУПАКЕВІЧ.

Фота аўтара.   

1 верасня прысвячаецца: фатаграфіі, якія выклічуць настальгію і вернуць у школьныя гады

У Беларусі 1 верасня традыцыйна адзначаюць Дзень ведаў . У школах пачынаецца новы навучальны год, а для першаклашак разам з першым званком – новы і значны этап у іх жыцці. Прыбраныя і адпачылыя школьнікі сядуць за парты, а настаўнікі расчыняць дзверы для вучняў у дзіўны свет ведаў і магчымасцяў.

Дзеці, у якіх усё яшчэ наперадзе, хваляванне бацькоў і сустрэча з настаўнікамі – 1 верасня ў розныя гады ў архіўных фотаздымках БЕЛТА.

000022_6cb4fa61c266acf643258742004bc147_703543.jpg

\

БелТА

Першага камбайнера-двухтысячнікамі павіншавалі ў Шчучынскім раёне

Камбайнера ААТ “Васілішкі” Паўла Грудинского, першым у раёне намалаціў больш за 2000 тон збожжа, ўзнагародзілі дыпломам і грашовай прэміяй ад раённай арганізацыі прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу.

Уручыць перадавікоў заслужаную нялёгкай працай ўзнагароду на поле гаспадаркі выехаў старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК Генрых Юрэвіч.

 
Генрых Іосіфавіч адзначыў, што ганарыцца тым, што ў знакамітых “Васілішках” працаўнікі штогод дамагаюцца высокіх паказчыкаў. І тое, што менавіта васілішкаўскія хлебаробы які год займаюць лідзіруючыя пазіцыі сярод гаспадарак раёна, не выпадкова. Гэта вынік іх добрасумленнага стаўлення да працы, імкнення да найвышэйшым дасягненням. Генрых Юрэвіч шчыра павіншаваў Паўла Станіслававіча з дасягненнямі сёлетняга жніва, пажадаў далейшых працоўных здзяйсненняў і ўручыў дыплом і грашовую прэмію.

У працоўнай біяграфіі камбайнёра Паўла Грудинского – 16 ўборачных кампаній. Усе этапы гарачай пары ён вывучыў на асабістым вопыце.

– Для нас, працаўнікоў вёскі, ўборка збожжавых культур з’яўляецца адной з самых адказных і напружаных работ, у якую мы ўкладваем ўсе свае сілы, – кажа камбайнер-двухтысячнікамі. – Упэўнены, што дасягну ўзроўню ў дзве з паловай тысячы тон. Як толькі завершым прыбіраць хлеб, перасядзь за руль трактара і пачну пераворваць ўжо прыбраныя гектары, рыхтуючы зямлю да новага сяўбы. Настолькі заняты ў сезон палявых работ, што нават пра любімага забаўцы – пасядзець з вудай на маляўнічым беразе – даводзіцца забыцца.

Дарэчы, Павел Станіслававіч ўсю сваю працоўную дзейнасць прысвяціў мясцовай гаспадарцы. Вось ужо шосты год запар ён працуе на “Лексіён”. За ўвесь час удзелу ва ўборачнай кампаніі рэкорд асабістага намалоту складае 2500 тон.

“Лексіён”, якім кіраваў дасведчанага камбайнёра разгружае поўны бункер збожжа ў пад’ехаўшую грузавую машыну, якой кіруе малады кіроўца Райманд Мікуліч. Дарэчы, Райманд сёлета ўпершыню ўдзельнічае ва ўборачнай кампаніі і першым у раёне ўжо перавёз 3000 тон залатога грузу. Патокі збожжа новага ўраджаю ляцяць у кузаў, які потым абавязкова накрываецца спецыяльным тэнтам для таго, каб перавезці зерне да месца прызначэння без страт.

У гэты дзень на поле вялася ўборка збожжа чатырма камбайнамі. За размовамі з камбайнерамі час ляціць незаўважна. Ужо абед. Пара падсілкавацца. Кормяць хлебаробаў на палявой кухні два разы на дзень. І кормяць хвацка. У гэты раз у абедзенны меню ўваходзіць боршч па-ўкраінску, каша з гуляшом, чай і вафлі. Хуценька падсілкаваўшыся, удзельнікі жніва зноў садзяцца за руль. Наперадзе ў іх – шмат працы. Час у работнікаў і сапраўды на вагу золата.

Прывезенае на зернесушыльныя комплексы зерне разгружаецца і паступае ў агрэгат, дзе праходзіць сушка, і выходзіць вільготнасцю ўжо не больш за 12 працэнтаў. Цяпер яно гатова адправіцца ў засекі.
На поле назіраем яшчэ адзін важны працэс – ўборку саломы. Скошаная маса падымаецца рулоннымі прэс-падборшчыкі, фарміруецца ў шчыльны мех. Пасля гэтага транспартуецца да месца прызначэння. На вызваліліся палях будуць унесены мінеральныя ўгнаенні і рыхтавацца глеба пад сяўбу. Таму кіраўніцтва прадпрыемства, спецыялісты, работнікі нацэлены на вынік, ад кожнага залежыць дабрабыт усяго калектыву.

Адкрытае акцыянернае таварыства “Васілішкі” – адно з перадавых гаспадарак у Шчучынскім раёне. У гэтым годзе збожжавымі культурамі тут засеялі 6630 га. На палях сельгаспрадпрыемства працуе 24 камбайна розных марак і прадукцыйнасці. Столькі ж вопытных камбайнераў кіруюць тэхнікай. Дарэчы, адным з першых двухтысячны рубеж у гаспадарцы таксама пераадолеў і камбайнер Антон Навагродскі, яшчэ 17 намалацілі больш за адну тысячу тон збожжа.

З прыходам у сельскую гаспадарку сучасных тэхналогій працаваць стала лягчэй, але і сёння жніво патрабуе фізічнай трываласці, цярпення і незвычайнай працавітасці.


Сяргей КАСПЕРЧУК.
Фота аўтара.

Педагог па адукацыі, хлебароб па прызванні

Малады кіроўца Райманд Мікуліч працуе ў ААТ “Васілішкі” усяго паўтара года, і для яго сённяшняя прыпар – першая. Нягледзячы на ​​гэта, ён ужо выбіўся ў перадавікі: з пачатку ўборачнай кампаніі на МАЗе перавёз дзве тысячы тон збожжа і штодня павялічвае гэты паказчык.

– Сам я родам з вёскі Ваверка, што на Лідчыне, – кажа наш герой. – Уладкаваўся ў ААТ “Васілішкі”, каб годна зарабляць і рэалізоўваць сябе. Спачатку мне даверылі трал: вазіў на ім сродкі абароны і іншую “хімію”. А нядаўна прапанавалі перасесці на самазвал МАЗ і прыняць удзел ва ўборачнай кампаніі. Я з задавальненнем пагадзіўся: праца хоць і напружаная, але добрааплочваемая. Перад жнівом як след абслужыў грузавік, праверыў усе вузлы. І машына мяне не падводзіць: паслухмяна “бегае” ад камбайнаў да бліжэйшага зернесушыльных комплексаў. Наша гаспадарка адно з самых буйных на Шчучыншчыне, і роскід палёў досыць вялікі. У дзень праязджаю да 300 кіламетраў і перакладаю 150-180 тон залатога грузу.

Назіраючы за тым, як лёгка Райманд спраўляецца з цяжкавагавым МАЗам, здаецца, што ён са дня свайго паўналецця не выпускае руль з рук. Якое ж было маё здзіўленне, калі даведаўся, што ў хлопца за плячыма дыплом аб заканчэнні Гродзенскага гуманітарнага каледжа, дзе ён асвоіў прафесію настаўніка фізічнай культуры.

– Са школьных гадоў захапляюся спортам, таму і вырашыў стаць фізрук, – усміхаецца Райманд Мікуліч. – Але прапрацаваўшы год у школе, зразумеў, што гэта не маё. Тады пайшоў па слядах бацькі і стаў вадзіцелем. А паколькі сам родам з вёскі, то абраў сельская гаспадарка. Цяпер у нас, аграрыяў, гарачая пара. Прыходзіцца ўставаць вельмі рана, а ў 7 раніцы я ўжо на мехдвары абслугоўваю свой грузавік. Потым выязджаю ў поле і працую да заходу сонца. Вядома, вельмі стамляюся, але заўсёды спяшаюся дадому, дзе мяне з нецярпеннем чакаюць жонка Ніна і сыночак Міхаіл. Ён у нас не кладзецца спаць, пакуль тата не пажадае спакойнай ночы. Безумоўна, хацелася б больш часу праводзіць з сям’ёй, але ў час жніва выходных не бывае: хлеб трэба сабраць своечасова і без страт. Я гэта выдатна разумею, як і мая жонка, таму спрэчак і крыўд у нас не ўзнікае. Вось скончым ўборачную,

Малады кіроўца прызнаўся, што ў найбліжэйшай будучыні хацеў бы вырашыць жыллёвае пытанне i застацца ў Васілішках. Маляўнічы аграгарадок вельмі спадабаўся хлопцу, таму ён хоча пусціць тут карані.
– А чаму б і не? – задае рытарычнае пытанне Райманд. – Тут ёсць школа, дзіцячы сад, Дом культуры, басейн, крамы – адным словам, усё для камфортнага жыцця. Самі Васілішкі ўдала размешчаны: праз населены пункт праходзяць добраўпарадкаваныя дарогі на Гродна, Ліду, Мінск, таму пры жаданні можна арганізаваць сабе якасны адпачынак дзе заўгодна. Але галоўнае, ёсць праца, за якую плацяць годна! Таму мару пераехаць сюды з сям’ёй. Ну а ў бліжэйшых планах перавезці 3000 тон збожжа, каб яшчэ раз даказаць, што молада – ня зялёна! Гледзячы на дагледжаныя палі з налітымі каласамі, упэўнены, у мяне гэта атрымаецца!

Аляксандр КАСПЕРЧУК.

Фота аўтара.

Камбайнер ААТ “Васілішкі” Антон Навагродскі адзін з першых у раёне намалаціў тысячу тон збожжа новага ўраджаю

Такі ён – камбайнер ААТ “Васілішкі” Антон Навагродскі, які адным з першых у раёне намалаціў тысячу тон збожжа новага ўраджаю. Ён адзін з тых, хто з’яўляецца на мехдвары з першымі прамянямі сонца, а пакідае хлебнае поле апошнім.

– Ці цяжка вытрымаць такі напружаны рытм? – цікаўлюся ў перадавіка.

– А вы паспрабуйце ўстаць у пяць раніцы, адпрацаваць на камбайне ўвесь светлавы дзень і легчы спаць за поўнач, – усміхаецца Антон Антонавіч. – І так на працягу ўсёй уборачнай гарачай пары, без выхадных. Вядома, стомленасць назапашваецца, але думкі ўсё кінуць ніколі не ўзнікала. Наогул я лічу прафесію хлебароба сваім пакліканнем. У яе не прыходзяць выпадковыя людзі: ты павінен ўсёй душой любіць зямлю, і тады яна адкажа ўзаемнасцю.

Для Антона Навагродская гэта ўжо пятнаццатая жніво, але ў сельскай гаспадарцы працуе ён значна даўжэй.

– Сам я родам з Воранаўскага раёна, – працягвае наш герой. – Наша сям’я жыла на хутары каля вёскі Смильгини. Бацькі рана не стала, і таму мне і маім двум старэйшым братам Івану і Альфрэду давялося шмат працаваць, каб падтрымаць маму. Ужо ў 16 гадоў я укалываў на зернесклада, а пасля школы паспяхова адвучыўся на трактарыста і уладкаваўся ў родную гаспадарку, дзе мне даверылі трактар ​​Т-40. З яго і пачаўся мой нялёгкі шлях механізатара.

А прадоўжыўся ён у ААТ “Васілішкі”: сям’я Навагродская па рашэнні маці пакінула хутар і пераехала на Шчучыншчыне, дзе перад юнакамі адкрыліся куды вялікія перспектывы. За гады працы ў ААТ “Васілішкі” Антон Навагродскі асвоіў мноства тэхнікі: трактары МТЗ-50, МТЗ-82, Т-150 і “Кіравец”, збожжаўборачныя камбайны “Ніва” і “Палессе”, а цяпер ён кіруе “Лексіён”.

– На гэтым жалезным асілка можна намалочвалі да 180 тон за змену, – кажа Антон Антонавіч. – У бункер у залежнасці ад культур змяшчаецца каля 8 тон збожжа, і ён запаўняецца прыкладна за 20 хвілін працы ў полі. Як толькі гэта адбываецца – загараюцца сігнальныя маячкі, і свабодная машына пад’язджае на загрузку. Мой камбайн не новы, але выдатна абслужыць, таму збоі ў працы адбываюцца рэдка. Але нават калі і здараецца якая-небудзь паломка – адзін званок, і рамонтная брыгада імчыцца ў поле з патрэбнай запасны дэталлю. Да ўсяго, нягледзячы на ​​моцны дух суперніцтва на жніве, кожны механізатар гатовы падставіць плячо аднаму і дапамагчы ў рамонце. Так і працуем, як адна згуртаваная каманда, таму і вынікі радуюць.

У мінулым годзе Антон Навагродскі паставіў асабісты рэкорд: намалаціў 3200 тон збожжа. Спыняцца на дасягнутым не збіраецца, упэўнены, што гэта не мяжа. За працоўныя заслугі не раз быў адзначаны на розных узроўнях. Усе атрыманыя ўзнагароды беражліва захоўвае дома, каб было што паказаць унукам.

– Ці то яшчэ будзе! – гарэзна заўважае камбайнер-тысячнік. – Я вельмі люблю сваю прафесію, таму гатовы пакараць новыя вытворчыя вяршыні. Праязджаючы міма прыбраных палёў, душа радуецца: як толькі хлеб з’ехаў у засекі, тут пачынаецца падрыхтоўка да закладцы новага ўраджаю. Я і сам пасля ўборкі збожжавых і кукурузы перасядзь на трактар ​​і займуся ўзворваннем зямлі. Такі вось кругаварот.

Аляксандр КАСПЕРЧУК.
Фота аўтара.